وهم چنين در صورتيكه خاك به پيشاني چسبيده باشد كه أحوط بر طرف كردن ان است از پيشاني پيش از سجده بلكه أقوى وجوب از اله ان است در صورتيكه صدق سجود بر زمين ونحو ان متوقف بر برداشتن ان باشد ولكن چسبيدن خاك كمي به پيشاني كه منافى صدق سجود نباشد ضرر ندارد ومباشرت شش موضع ديگر غير پيشانى بزمين معتبر نيست ( مسألة 3 ) در كفين شرط است در حال احتيار باطن انها را بر زمين گذارد ودر حال ضرورت كافى است گذاردن پشت دست وبا عدم امكان ان نيز بسبب انكه كف دست أو را بريده باشند يا نحو ان بايد آنچه أقرب بكف است بر زمين گذارد تا برسد بذراع يا ببازو الأقرب فالأقرب ( مسألة 4 ) واجب نيست تمام كف بر زمين گذارده شود بلكه كفايت مىكند گذاردن مسماى ان ولو بانگشتان يا بعض انها بلى در حال اختيار گذاردن سر انگشتان كافى نيست چنانچه كافى نيست در حال اختيار انگشتان خود را بر روى كف جمع كند وبر زمين گذارد ( مسألة 5 ) گذاردن دو زانو نيز بقدر مسمى كافى است وگذاردن تمام ان واجب نيست ومعتبر است ظاهر ان را بر زمين گذارد نه باطن ومراد از زانو محل اجتماع دو استخوان ساق وران است ( مسألة 6 ) أحوط در دو انگشت بزرگ پا گذاردن سر انهاست بر زمين نه ظاهر يا باطن انها وكسيكه سر ابهام أو بريده شده باشد بقيه آن را بگذارد واگر چيزى از ان باقي نمانده باشد يا كوتاه شده باشد سر باقي انگشتان را بگذارد واگر همه انها را بريده باشند آنچه از قدمين باقي مانده بر زمين گذارد وأولى وأحوط ان است كه ملاحظه محل ابهام را از باقي مانده بنمايد ( مسألة 7 ) أحوط تكيه كردن بر هفت عضو است كه سنگيني بدن را بر انها قرار دهد اگر چه أقوى عدم وجوب زيادة از مقدارى است كه صدق سجود كند ولازم نيست سنگيني خود را بر روى أعضاء سبعه مساوى اندازد ونه انكه ساير أعضاء مثل ذراع وباقي انگشتان پاها را با انها شريك نكند ( مسألة 8 ) أحوط ان است كه سجود را بهيئت معهوده بعمل أورد اگر چه أقوى كفايت گذاردن أعضاء سبعه است بر زمين بر هر هيئتى باشد ماداميكه صدق سجود محفوظ بماند مثل انكه سينه وشكم خود را بزمين بچسباند بلكه پاهاى خود را درازا كند نيز بلكه اگر چه تمام بدن را بر زمين بيندازد با گذاردن مواضع سبعه بر زمين وصدق سجود بر ان لكن گفته اند كه با اين فرض سجود صادق نيست بلكه بر رو خوابيدن محسوب است ( مسألة 9 ) هر گاه پيشاني خود را بر جائي گذارد